februari 7, 2017

I’M A WINNER

Ik ontwaak net uit een nare droom en met één oog dat langzaam open gaat probeer ik te zien hoe licht het in mijn slaapkamer is en daarmee de tijd te bepalen. Mijn arm reikt naar het rolgordijn. Shit, ik kan er niet niet bij. Ik schuif daarom een stukje naar rechts, richting het raam. Langzaam trek ik aan het koord en worden mijn ogen gevuld met grauw ochtendlicht. Het regent. Met een zucht laat ik me terugvallen in het kussen, trek de dekens tot aan mijn kin en sluit mijn ogen.

Ontbijten. Altijd binnen een halfuur na het ontwaken moet je ontbijten gaat er door mijn hoofd heen. Ik strompel de trap af, vul een glas met water en klok dat naar binnen. Pak twee chewy banaankoekjes en neem alvast een hap, terwijl ik al kauwend naar de bank loop waar mijn telefoon ligt. Zwart scherm. Geen reactie als ik op de home button druk. OK, batterij leeg. Telefoon en lader dan beiden maar mee naar boven. Koekjes in de andere hand -ik neem nog een hap- en mijn e-reader gris ik ook nog even van tafel.

Nog een zucht. Al mijn stopcontacten boven zijn gevuld met stekkers. Ik besluit die van mijn wekker eruit te halen. Die heb ik voorlopig toch niet nodig en de tijd kan ik zo wel weer van mijn telefoon aflezen als die aanspringt. Ondertussen open ik mijn boek en ga verder met het lezen van Judas.

Wat een schijtdag! Waarom regent het dan ook? Ik wilde wat bakken, sporten, studeren en weet ik allemaal wel niet wat. Inmiddels is het al bijna half twaalf en lig ik nog met luie reet in bed. Ik besluit mijn vriend te appen. Hij blijkt ook een trage start van de dag te hebben en we besluiten samen te gaan douchen. Weliswaar ik in mijn huis en hij in zijn huis, maar wel tegelijk actie.

In plaats van onder de douche te stappen loop ik linea recta in één stap van het bed naar de kast. Daar trek ik een schone onderbroek, sportbroek, sportbeha en shirt uit de kast. Vluchtig kleed ik me aan voor ik me bedenk. Gauw mijn sporttas pakken, schone kleren voor na het sporten en shampoo. Ja, na het sporten was ik mijn luie zweet er wel af.

Vriendlief appt niet meer na het douchen en ik besluit ook zonder wat te laten horen op mijn fiets te springen richting de sportschool. Nog steeds bang dat ik ieder moment rechtsomkeert kan maken en terug mijn bed in duik. ‘Jezus, waarom is het zo achterlijk koud? De lente zou er toch aankomen?’ Door de miezerende regen en ijzige wind lijkt mijn voorhoofd eraf te vriezen. Ik had ook een muts op moeten doen. ‘Waarom heb ik precies nu geen muts op gedaan? Of iets van een hoofdband?’ Even denk ik eraan om terug naar huis te gaan, maar als ik beredeneer dat ik halverwege ben en dit betekent dat het naar de sportschool gaan even ver is als naar huis besluit ik door te zetten.

Schoenen aan, flesje water vullen en gaan. Een kilometertje roeien en dan het krachthonk in. Naast me staat een jongen die minstens tien jaar jonger is dan ik. Samen zijn we aan het deadliften. Ik setjes van 45 kilogram, hij met een gewicht waar ik duizelig van word als ik ernaar kijk. Uit het veld laat ik me hierdoor allang niet meer slaan. Het is als appels met peren vergelijken, moet je ook niet doen. Snel app ik mijn vriend een selfie dat de douche de sportschool is geworden.

Bulgarian splits, ja dat ga ik doen. Ik pak wat gewicht, stel het bankje in en probeer quasi nonchalant mijn been erop te leggen. Nouja, mijn voet. Dit is lastig want al die tijd heb ik die gewichten vast. Twee stuks van 10 kg en ze zijn nogal lomp en onhandig, maar eindelijk sta ik. Ik zak naar beneden en wiebel naar links en rechts. Ok, opnieuw proberen. Ditmaal leg ik de gewichten naast me neer en ga ik in de juiste positie staan. Zelfs zonder gewichten in beide handen is dit lastig. Nu nog naar de grond om die zware knotsen op te pakken. Het lukt met veel wiebelen en moeite. Ik heb het gevoel dat alle ogen op mij gericht zijn en de mensen boven achter de balie zelfs gniffelend aan het meegenieten zijn van mijn gestuntel. Ik zweer namelijk dat ze alles met camera’s in de gaten houden. Ik besluit het voor gezien te houden met de Bulgaren en mijn setjes af te ronden met lunges. Die kan ik!

Nog steeds niet uit het veld geslagen, al is de drang groot er direct mee te stoppen, loop ik naar boven. Ik doe wat glute bridges met gewicht, Het plan was namelijk er een heuse legday van te maken. Na de bridges wil ik mezelf uit dagen voor het eerst in mijn leven cable kicks te doen. Waarom precies vandaag op deze toch al niet zo soepel lopende dag vraag ook ik mij af als ik naar het apparaat loop. Hij kijkt me eng aan en lijkt bijna te fluisteren; “Esther, weet je dit zeker?” Ik krijg het voor elkaar om de kabel naar beneden te verzetten, maar stuntel opnieuw met het vastmaken van het stuk dat om je been moet. De jongen naast mij ziet het ook en stopt zelfs even met zijn oefening om vol medelijden naar me te kijken. Gewoon negeren lijkt mij in dit geval het beste.

Daar ga ik dan. Ik kick dat been een aantal keer naar achter, dan weer die ander en ondertussen heb ik geen enkel idee of ik het goed doe. Het zal wel. Nog een paar setjes en dan is het welletjes geweest spreek ik met mezelf af. Dan ga ik weer richting huis.

Een klein gevoel van schaamte en falen overvalt me als ik weer terug ben in de kleedkamers. Ik ben maar driekwartier binnen geweest. Al zie ik er de humor ook wel van in. Wat een beginner ben ik toch. Ik voel me nog een beetje verloren hier in de gym, maar besluit dat er niks verloren is. Ik ben mijn bed uit gegaan. Ik heb de kou getrotseerd en ik heb mijn spieren belast. I’M A WINNER!

Nu dan snel de douche in en naar huis voor een warme thee, dekentje op de bank en mijn boek. De dingen waar ik ècht goed in ben.

2 Berichten

Laat een bericht achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

© 2017 HealthyJuf