september 21, 2018

VAN ELKE DAG JANKEN TOT EEN GRIJNS VAN OOR TOT OOR: WAAROM IK TEGENWOORDIG ZO GELUKKIG DOOR HET LEVEN GA

Al een tijdje laat ik jullie doorschemeren dat ik zo bizar goed in mijn vel zit. Dat ik een hoofdstuk aan het afsluiten ben en ik me zo gelukkig voel. Ik beloofde jullie een blog hierover en jullie lieten mij massaal weten dat jullie hier graag ook een blog over wilden lezen. En zo kroop ik de afgelopen weken al een paar keer eerder achter mijn laptop om deze te tikken, maar keer op keer kwam er nauwelijks iets op papier. Ik weet namelijk niet zo goed waar ik moet beginnen. Daarnaast is dit zo ontzettend persoonlijk, dat ik het ergens toch ook wel een tikkeltje eng vind om de wereld in te gooien. Ik wil ook niet vast zitten aan een aantal woorden, mij druk maken om tussenkopjes en of het lekker weg te lezen is. Daarnaast vind ik het lastig de juiste woorden te vinden voor datgene wat ik je wil vertellen en het juiste gevoel dat ik probeer over te brengen op jou als lezer.

Wat je nu gaat lezen is mijn verhaal met heel veel keertjes het woordje “ik” erin. Het is mijn visie en nooit bedoeld om mensen die bij mijn verhaal betrokken waren te kwetsen. Het is bedoeld om kracht uit te halen en je het gevoel te geven dat je niet de enige bent. Dat je nooit op moet geven, dat gelukkig zijn echt kan ook al voelt het op sommige momenten oneindig ver weg. Het kan misschien relativerend werken (heerlijk dat leed van een ander) en het geeft je een kijkje wie er achter healthyjuf zit. Er ontbreekt een groot deel van mijn verhaal, simpelweg met de reden dat mijn blog anders gewoon te lang zou worden. Maar ooit schrijf ik een boek, heus. Voor nu kost het je ongeveer een kwartiertje leestijd.

En terwijl ik hier dan nu zo zit in mijn nieuwe zwart met witte stippeltjesjurk, met naast me een een warme chocomelk met marshmallows wil ik je graag even meenemen naar 6 jaar geleden. Naar het moment waar het hoofdstuk dat ik zojuist heb afgesloten, ooit begon.

2012 – Het jaar waarin mijn leven verging

Het jaar 2012. Een schrikkeljaar en tevens het jaar waar een film over werd gemaakt met de gelijknamige titel als dit kopje en waarin volgens de Maya kalender de wereld zou vergaan. De wereld is er gelukkig nog steeds inclusief moi! Maar dat mijn leven dat jaar leek te vergaan is een feit. Althans, dat ervoor ik zo.
Ik werkte nog als juf en had besloten om een overstap van de kleuters naar de midden/ bovenbouw te maken. Ik voelde me 2 jaar nadat ik een prachtige reis door Centraal- en Zuid Amerika had gemaakt alles behalve rustig. Was dit nou serieus het leven dat ik tot aan mijn pensioen zou gaan leven? Fulltime werken, sporten, een beetje uitgaan en vrienden zien? Na altijd met een doel te leven: de basisschool volbrengen, diploma middelbare school behalen, bijtijds een studie afronden en vervolgens reizen, voelde ik me onrustig en onvoldoende geprikkeld. Door een switch van onderbouw naar bovenbouw te maken hoopte ik meer uitdaging te gaan vinden en in een nieuwe fijne flow terecht te komen.

Het tegendeel was echter waar. Al in de week voordat school begon en ik de laatste inkopen voor de klas deed bij IKEA zat ik al zwetend en half hyperventilerend in de rij van onze grote Scandinavische vriend (echt, als je in het onderwijs werkt weet je hoe goud deze keten is voor de inkoop van toebehoren voor je klas!). Ik liep tegen mezelf en collega’s aan. Kreeg mijn werk niet gepland, wist niet waar ik moest beginnen en voelde me onvoldoende geholpen en gesteund vanuit collega’s om de overstap van kleuters naar groep 5 succesvol te maken.

Zo perfectionistisch als ik ben waren de eisen aan mezelf en mijn omgeving hoog. Heel hoog. Denk aan een veilig klassenklimaat scheppen, leerlingen goede resultaten laten behalen, alle kinderen de juiste en persoonlijke aandacht geven, een jongensjuf zijn (want ik had op een groep van 28 leerlingen, maar 4/5 meisjes in de klas en de rest dus boys), alle neventaken goed uitvoeren (notuleren, kinderboekenweek, sintfeest organiseren) enzovoorts enzovoorts. Het maakte dat ik weleens dagen van 8 tot 8 maakte. Gesloopt en vermoeid ging ik mijn weekenden in. En in die weekeinden kwam ik niet bij. Ik kreeg last van mijn linkerschouder, wat later bleek te komen door teveel spanning. Ik liep zonder dat ik het doorhad met opgetrokken schouders.

In december van dat schooljaar voelde ik dat het zo niet langer kon en ik dit niet langer wilde. Ik moest het huis waar ik in onderhuur zat ook uit en zo besloot ik tijdelijk weer in mijn een-ouderlijke huis te gaan wonen. Bij mijn moedertje in dus. Perfect om geld te gaan sparen. Ik besloot dat ik Engelse les in het buitenland wilde gaan geven en begon daarom met een cursus Teaching English as a Foreign Language en boekte voor juli (einde schooljaar) een ticket naar, ik geloof, Maleisië. Pin me er niet op vast, delen uit deze periode in mijn leven zijn vaag en grijs. Ik weet niet alles even scherp meer, maar in Maleisië woonde mijn beste vriendin en ik denk dat ik haar wilde opzoeken alvorens ik naar China en Bali zou gaan. China om Engelse les te geven en Bali om goed te leren surfen.

Burn baby burn

Want waarom zou je in vredesnaam iets doen waar je niet gelukkig van wordt? Die mindset heb ik eigenlijk altijd al gehad. Als iets je meer energie kost dan het je oplevert is het tijd om je ervan te ontdoen en op zoek te gaan naar wat anders. Zó, zó, ZO ontzettend jammer dat er toen iets gebeurde dat mijn hele leven op zijn kop zou zetten, nog niet wetend dat dit het begin zou zijn van een 6 jaar lange reis in en met mezelf. Gewoon in Utrecht. Niks geen Bali, Maleisië of China. Nee, vanaf de bank, bed en in de stoel van een psychiatrische instelling. Nog voordat ik mijn nieuwe plan kon uitvoeren haalde een burn out mij in.

Die burn out die anno 2012 nog vrij onbekend was. Die ik googelde en waar ik na dagenlang speurwerk over wat ik nou in vredesnaam had, achterkwam. Ik ben diep, heel diep gegaan in die tijd. Mijn one way ticket naar het buitenland boekte ik om en ik reisde in plaats daarvan 5 weken door Zuid-Oost Azië, met een man die ik in aan het begin van mijn burn out had leren kennen en die helemaal niet bij me bleek te passen. Ik struikelde over mijn eigen benen, sliep nachten niet, was totaal overprikkeld en werd een wanhopig stukje verdriet. Op mijn dieptepunt kon ik niet meer op de juiste woorden komen, was mijn geheugen een vergiet met enorme gaten, sliep ik dus niet meer en was zelfs mijn ene been voor de andere zetten een opgave. Mijn lijf was hartstikke op. Dat ik mezelf volledig kwijt was geraakt in deze tijd bleek goed toen ik ergens eind 2012 een beetje helder werd toen ik al half bezig was een huis te kopen met deze man in kwestie. Ik had weer dat intuïtieve gevoel dat er iets niet klopte. Dat bleek juist. De relatie werd verbroken, en het mislukte huizenkoopgrapje kostte ons 1000 euro. Inmiddels was ik mijn burn out bijna te boven, maar belandde ik door alle heftige gebeurtenissen in een depressie waarin ik in minder dan een maand tijd ruim 10 kg verloor. En ondertussen zat ik door de ziektewet waar ik me in bevond vast aan een baan op een school waar ik niet meer wilde werken.

En toch, toch vond ik een jaar nadat ik ziek thuis had gezeten mijn draai weer op deze school. Ik ging een dag minder werken gaf les aan groep 4. Een leerjaar dat ik uiteindelijk echt te gek bleek te vinden. Ik haalde veel energie uit de kinderen en het lesgeven. De administratieve taken, de eeuwige vergaderingen en overige neventaken kostten mij echter nog steeds teveel goede vibes, maar ik besloot de droom van het reizen te laten voor wat het was en te solliciteren naar leuke functies buiten het onderwijs.

Dat had ik nog niet eerder durven doen. De burn out had zo bizar veel met mijn zelfvertrouwen gedaan dat ik simpelweg niet de ballen en zelfverzekerdheid had om deze stap eerder te zetten. Maar meer dan 2 jaar na mijn burn out was ik aardig op dreef en schreef brieven naar onder andere Amnesty International voor educatieve functies. Ze waren allemaal net iets te hoog gegrepen. Maar ik droom graag grote dromen. Dát is echt wat mij al mijn hele leven overeind houdt.

No sleep till…. Utrecht!

Zonder die grote dromen zou ik nu ook niet zijn waar ik nu ben. Zonder hoop geen leven zeg maar. Terwijl ik voor mijn gevoel weer de controle over mijzelf en mijn leven terug kreeg dacht mijn lijf daar net ietsjes anders over. Ik kreeg rode vlekjes over mijn hele lijf en langzaam begon ik weer steeds minder goed te slapen. In het begin een paar uur slecht tot ik op een gegeven moment hele nachten niet meer sliep. Daarnaast had ik enorme dipjes rond mijn menstruatie en meldde ik me steeds vaker weer ziek. Tegelijkertijd was ik zo ongelooflijk bang weer in de ziektewet terecht te komen dat ik soms op nog geen uur slaap gewoon naar mijn werk fietste.

Tot die dag in maart. Ik had weer een nacht niet geslapen en de nachten ervoor ook maximaal 4 uurtjes. Ik stapte op mijn fiets en al puffend, zwetend en slingerend probeerde ik heelhuids op mijn werk te komen. Er leek echter geen einde aan deze rit te komen. Ik had het gevoel dronken te zijn en in een andere wereld te verkeren. Op het moment dat ik de school instapte werd ik vrijwel linea recta door lieve collega’s naar huis gestuurd. Huis? huis? Alleen al het idee dat ik weer op mijn stalen ros een halfuur terug moest fietsen maakte dat ik zowat in een paniekaanval schoot.

Ik besloot naar mijn zus te gaan die op 2 kilometer afstand van mijn werk woonde. Ik deed daar minstens een halfuur over. Daar aangekomen besloot ik maar even wat te gaan slapen. Maar slapen wilde mijn lieve lijf niet meer. Dat stond vol adrenaline en in de overlevingsmodus. Mijn hart bonsde als een gek en sloeg regelmatig over.

Om een lang verhaal nu kort te maken. Mijn grote angst werd werkelijkheid. Ik kwam wederom in de ziektewet terecht. En tijdens mijn eerste bezoekje aan mijn nieuwe arbo-arts werd me al gauw duidelijk dat ik met een pittige dame te maken had die er geen doekjes om wond. Ze adviseerde me op zoek te gaan naar de achterliggende oorzaak waarom ik nu al voor de tweede keer thuis kwam te zitten van werk. Niet alleen omdat dit zeer vervelend was voor mijn werkgever, maar ook omdat ik nog langer mee moest in dit (werkende) leven. Ik stribbelde tegen, begon te huilen en had zin om haar hele kamertje te verbouwen inclusief de vrouw zelf, maar diep van binnen wist ik dat ze zó’n gelijk had. Het was na mijn burn out het tweede keerpunt in mijn leven.

Don’t cry for me Argentina, eeh Utrecht dus.

Vanaf deze dag jankte ik dik een jaar lang elke dag. Ja, echt, ELKE freaking dag. Daar waar ik als kind nooit goed kon uiten leek nu alle opgekropte emoties eruit te komen. Ik denk ik de hele dode zee bij elkaar heb zitten wenen. Het is een kunst kan ik je vertellen.

Ik liet op advies van de arboarts een psychiatrisch onderzoek doen, want zelf had ik het idee iets van ADHD of ADD te hebben. Uit de onderzoeken kwam geen harde diagnose en er was onvoldoende reden mij door te laten testen op ADHD. Ergens voelde het heel fijn om “niks” te hebben (op wat trekjes van dingen na, maar wie heeft dat nou niet) en tegelijkertijd was dit ook heel frustrerend. Want waar kwamen mijn slaapproblemen dan vandaan en waarom liep ik zo op werk tegen mezelf en andere dingen in mijn leven aan?

Het was voor mij geen reden het hierbij te laten. Nu ik dan toch weer in de ziektewet zat, zag ik het als dé kans om met mezelf aan de slag te gaan. Daarnaast voelde ik ook dat ik dit moest doen. De arboarts was zo gelijk geweest. Ik wilde niet op mijn 45ste, terwijl ik met kinderen thuis zat, alsnog dit pad bewandelen. Het was een mogelijkheid die, hoe moeilijk hij ook zou zijn en worden, niet wilde laten liggen. Ik zou de confrontatie met mijzelf, mijn jeugd en alles wat er verder omhoog zou komen aangaan. Heel spannend en heel eng, maar een verplichting naar mijzelf toe.

En achteraf is dit altijd makkelijk typen, zeggen en schrijven. Maar zo makkelijk als dat het nu hier op het digitale papier zet is het niet geweest. Er was veel schaamte en een constant gevoel van falen. Dagenlang thuis zitten en ’s avonds een onbevredigend gevoel hebben dat je niks hebt gedaan. Je niks waard bent en volledig mislukt bent in het leven. Als overmaat van ramp brak ik ook nog eens vlak nadat ik thuis kwam te zitten mijn linker elleboog. Alles wat mis kon gaan ging mis. Er leek wel een vloek op mijn leven te zitten. Nu snap ik pas waarom. Alle negativiteit zat tot diep in mijn lijf en de wet van Murphy gedijde daar prima bij. Ik zelf echter een stuk slechter. Mijn uitlaatklep in sport raakte ik op deze manier ook nog eens kwijt. En ik maar janken….

Depressie 2.0

Onderschat het niet als je zonder werk komt te zitten. Het is zoals iemand in je leven verliezen door overlijden, een rouwproces waar je doorheen moet. Dat in combinatie met niet kunnen sporten gaf me het gevoel de totale controle over mijn leven verloren te hebben. Voor iemand met trekjes van OCPD is dat behoorlijk heftig kan ik je vertellen. Ook in combinatie met deze maatschappij waarin mensen binnen 5 minuten naar je werk vragen en je beoordeelt wordt op wat je doet. Of nee, eigenlijk op wat je bent en waar je dus gedeeltelijk je identiteit aan af leent. Je werkt hier namelijk niet als juf, je bent juf. Of je bént advocaat, apotheker, etc etc….

Het maakte dat ik weer in een depressie terecht kwam. De tweede binnen een paar jaar tijd. Dit keer ervoer ik hem als zeer heftig. Op het moment dat ik zowel mijn sport als werk verloor, verloor ik een stukje van mezelf. Ik verloor mijn routine en nog niet wetende wat ik nu wel weet over mezelf, maakte dat ik in een diep zwart gat terecht kwam. Mijn huishouden lukte niet meer en ik lag dagen lang apathisch op de bank denkend aan de dood. Een leven met mij was helemaal niet leuk en ik dank mijn familie, vrienden en toenmalige vriend dan ook voor al hun steun en support. Wat moet dit ook ongelooflijk heftig voor hen zijn geweest.

Bijna resulteerde mijn depressie in een dagopname binnen een psychiatrische instelling. Alle hulp van buitenaf was goed bedoeld, maar werkte niet voor mij. Ik functioneerde niet zoals het gros van de psychiatrische patiënten waarmee ik te maken kreeg tijdens de blauwe maandag van mijn dagopname. Ik wilde juist zo graag alles doen en proberen, maar het lukte mij gewoon niet. Ik ben slim, opgeleid en toch leek iets simpels als het huishouden doen een onbegonnen taak. Niet omdat ik psychisch niet in orde was, maar omdat ik het overzicht niet had. Ik probeerde het tevergeefs aan mensen uit te leggen, maar het leek maar niet binnen te komen tot pure frustratie bij mijzelf. Ondertussen kwam er eens in de week een psychiatrisch verpleegkundige bij me thuis om te checken hoe het met me ging en hing ik regelmatig ’s avonds aan de lijn met de crisisdienst als ik alles weer niet meer zag zitten en ik met een doosje paracetamol naast me zat met het idee om alles in een keer in te nemen, omdat ik het leven zo niet wilde. Het was mijn derde en grootste kantelpunt in mijn leven. Een keuze tussen leven of dood. Gelukkig of ongelukkig zijn.

Ik besefte me ineens dat de psychiatrie, verpleegkundigen, mensen van de crisisdienst, mijn vriend, vrienden en familie mij niet konden redden. Dat zij mij niet volledig begrepen en dat ik de enige was die mezelf kon helpen. Als ik dat tenminste zou willen. Of dat ik anders beter voor een trein kon springen om er een einde aan te maken. Dat besef dat de keuze voor leven of dood, geluk of ongeluk in mijn eigen handen lag was dé game changer of my life.

Geluk is een keuze

Een therapie volgde – schema-modi om precies te zijn. Echt ik kan deze therapie IEDEREEN aanraden. Ik besloot te gaan bloggen als logisch vervolg op mijn groeiende instagramaccount en keihard voor mijn geluk te gaan. Natuurlijk ging dit met vallen en opstaan zoals mijn hele leven al een rollercoaster was geweest.

En dan, dan ineens is daar het punt na jaren knokken dat je weet dat je niks meer uit je therapie gaat halen, omdat je al zoveel hebt geleerd. Dat je klaar bent voor het geluk met je lover. Dat liep toen een tikkie anders. Mijn relatie vlak erna ook. Op werkvlak liep ook nog niet alles helemaal naar behoren. Daar waar een ander rustig achter zijn laptop zat, lag ik soms letterlijk onder de tafel. Wéér zo’n confrontatie met mezelf. En na overleg met mijn psychologe werd er toch nog een keer het traject ingezet om te kijken of ik ADHD heb, dit keer bij een instelling die gespecialiseerd is dat te onderzoeken bij volwassenen.

En toen kwam daar een maand of 3 geleden het hoge woord eruit. Dat wat ik al jaren wist en ik schaarde onder de noemer HSP (Hoog Sensitief Persoon). Ik werd gediagnosticeerd met ADHD (het combi type, dus zowel kenmerken van ADD as ADHD). Dat is echt een champagnemomentje in mijn leven geweest hoor! Eindelijk antwoorden op al mijn vragen. Eindelijk dat ontbrekende puzzelstukje. Eindelijk begrijpen waarom ik destijds toen ik zonder werk thuis kwam te zitten en hierdoor mijn hele routine wegviel, mijn huishouden doen zo’n onbegonnen opgave leek te zijn. Eindelijk weten dat mijn slaapproblemen en PMS (Pre Menstruaal Syndroom) hiermee verband hielden. Eindelijk door hebben waarom ik juist goed gedij bij onregelmatigheid en ik soms moeite heb om gesprekken goed te volgen. Ik altijd mijn zogenaamde loopjes nodig had op het werk en voor de zoveelste keer ging buurten bij een collega in de klas. Waarom ik altijd mijn duimen openkrabbel. Het mij niet lukt om films alleen te kijken en een serie te binge watchen. Dat ik tijdens de seks een boodschappenlijstje maak (confession!) Ik momentjes nodig heb om mij terug te trekken en op te laden. Ik moeite heb om prikkels te filteren en ik soms lippen zie bewegen, maar je niet “hoor” praten.

De afgelopen maanden single zijn en hierdoor alles wat er de afgelopen jaren is gebeurd zelf kunnen verwerken en het geleerde in praktijk te brengen zonder dat ik ook nog eens met een ander rekening hoef te houden heeft me enorm goed gedaan. Ik ken mezelf door alles nu bizar goed! Ik ben mijn eigen bff en accepteer mezelf (bijna) helemaal met al mijn flaws. Het maakt dat ik me nu zo ongelooflijk goed voel. Soms leken de antwoorden zo ver weg. Was ik bang altijd een psychiatrisch patiënt te blijven. En dan de dag dat je tegen je psych zegt dat het tijd is om langzaam afscheid te gaan nemen en elkaar pas over een paar maanden weer eens te zien voelde als de grootste overwinning in mijn leven #geluksmomentje. En als dit dan ook nog eens goed gaat, je kunt vertrouwen op jezelf, je inzichten en je geleerde skills in praktijk kunt brengen, je draai vindt op werkvlak en je elke dag het gevoel hebt vakantie te hebben weet je dat geslaagd bent in dit leven en als mens.

Grijns van oor tot oor

Heus zijn er dipjes. Ik ben en blijf een mens. En heus valt er nog van alles te leren en bij te schaven. Maar het komt wanneer het komt. Momenteel geniet ik met volle teugen van het leven. Overheerst de positiviteit en zijn de dagen dat ik lach er eindelijk weer vaker dan ik huil. Nu pas heb ik ook door wat gedachtes met je lijf ook doen en benader ik mijn leven steeds meer op een holistische manier. Mijn hoofd, hart en lijf is in balans. Het voelt als een enorme bevrijding c.q. verlossing. Yupp, een heerlijk “heal the world make it a better place”-momentje!

En nu? Nu ik dit hoofdstuk heb afgesloten ga ik verder met het dromen van grootste dromen. Zonder hoop geen leven! Leef ik van dag tot dag en kijk ik enkel naar het verleden om daar mijn les uit te halen en verder laat ik het vooral rusten. Kijk ik liever niet verder dan een week vooruit en plan ik zeker geen dingen ver in de toekomst. Echt mensen, happy kiddo over here. Grijns van oor tot oor!

 

 

 

 

2

10 Berichten

  • Malins schreef:

    Wauw, ik weet eigenlijk niet waar ik moet beginnen. Allereerst mijn complimenten voor hoe je dit hebt omschreven. En wat een herkenbaarheid. En wat een hoop krijg ik hiervan.
    Heel veel respect voor hoe jij het hebt gedaan en nu doet. Kanjer ben je!

    • healthyjuf schreef:

      Bedankt voor je mooie reactie. Te lezen dat ik je daarmee hoop geef is precies wat ik probeer te bereiken! Wens je veel goeds! Liefs Esther

  • Maike schreef:

    Lieve Es,
    Tijdens het lezen hoor ik je stem,
    Zie ik je ogen afdwalen.
    Je leven onder een steen, of onder de tafel, tot de levenslustige dame tegenover mij met een drankje. Zo mooi verwoord, zo puur en zo jij. Ik ben blij dat ik je heb mogen leren kennen. Een klik vanaf het eerste moment. De energie was er direct en gaat nooit meer weg. Houd die lach, die heerlijke hebbelijkheidjes dat maakt jou…. jou!
    Liefs Maike

    • healthyjuf schreef:

      Wat een ongelooflijk ontroerende reactie van een heel Lief en bijzonder vriendinnetje. Het heeft gewoon zo moeten zijn dat wij op elkaars pad kwamen

  • Mo schreef:

    Dapper en mooi omschreven, ook voor mij erg herkenbaar! Hoop ook mijn weg hierin te gaan vinden..
    Voor jou, houd dit fijne gevoel zo vast!!

  • Bas schreef:

    Wat een heftig maar hoopgevend en mooi geschreven verhaal Es! Als je die nieuwe grijns van oor tot oor ooit, bij wijze van mijlpaal, in een studioportret wil vastleggen, dan ben je meer dan welkom, old friend. Free of charge natuurlijk. X

  • Esthe pr schreef:

    Wat ongelooflijk fijn dat je jezelf weer hebt gevonden en je verhaal wilt en kan delen. Duidelijk geaaceoteerd en je verleden een plek kunnen geven. Tijd voor een nieuw hoofdstuk Es! Wees trots dat je voor jezelf bent blijven vechten en dit overwonnen hebt! Dat je weer positief bent, weer vaak lacht en weer de mooie dingen ziet!

Laat een bericht achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

© 2017 HealthyJuf